•Arkeologlar, 중세’a ait insan dişleri sayesinde Avrupa’da kurşun üretiminin ilk kez ne zaman yayıldığını tespit etti. İngiltere’nin merkezinde bulunan mezarlardan alınan diş minesini inceleyen araştırmacılar, Roma sonrası toplumun 7. yüzyılın ortalarında madencilik ve ergitme çalışmalarını yeniden başlattığını belirledi.
오늘 Antiquity dergisinde yayımlanan çalışmaya göre, toksik kurşuna maruz kalmanın sonuçları çarpıcıydı ancak yerel halk arasında eşitsiz bir şekilde dağıldı.
İnsanlığın kurşunla ilişkisi 9.000 yıldan daha eskiye dayanıyor ve çevresel curşun maruzkalması iki milyon yıl öncesine kadar izlenebiliyor. 역사 öncesi ergitme gelişiminde önemli rol oynayan kurşun, Sanayi Devrimi’ne kadar teknolojik ilerlemenin önünü açtı. Ancak bugün çeşitli gelişimsel sorunlara yol açtığı bilinen kurşunun kullanımı azalırken, bu malzemeye olan bağımlılığın izlenmesi bir toplumun tarihsel seyirini anlamaya yardımcı oluyor.
16. ile 19. yüzyıllar arasında üreticiler antik Roma ve 중세 İngiltere’sinden kurşun atıklarını sürekli yeniden ergittiği için, bu malzemenin önceki menşei ve kullanımını incelemenin belirgin bir yolu ortadan kalktı. Nottingham Üniversitesi’nden arkeolog Christopher Loveluck gibi isimler, Derbyshire Peak District’teki kurşun üretimini izlemenin başka bir yolunu biliyordu; bölge, 중세’da Avrupa’nın en büyük kurşun tedarikçilerinden biriydi.
“Lobinin erken orta çağ kurşun sanayisinin Peak District’te kurulduğu tarihi kesin olarak doğrulamaktan memnunuz…bunu da insanların kendilerinin sağladığı kanıtlar sayesinde yaptık,” Loveluck, çalışmanın eşlik eden duyurusunda söyledi.
Arkeologlar, 650 ile 1500 CE arasına tarihlenen üç Peak District mezarlığına defnedilen bedenlerin dişlerini analiz etti. Özellikle diş minesine odaklandılar; dış koruyucu tabaka çocuklukta oluşumunu tamamladığı için daha önceki kurşun maruzkalması bireyin ömrü boyunca mineye yerleşiyor. Loveluck ve arkadaşları, 7. yüzyıla Derbyshire’lı çocukların kurşun seviyelerinin, 18. ve 19. yüzyıl ortalarında sanayileşmiş şehirlerde yaşayan çocuklarınkilerle aynı, hatta daha yüksek olduğunu keşfetti. 8. yüzyılın ortalarına gelindiğinde büyüyen kurşun sanayi, Castleton gibi çevre bölgelere sızmaya başlamıştı.
Diş örnekleri, kurşun maruzkalmasının en yüksek seviyelere 12. yüzyılın sonunda ve 13. yüzyılın başında ulaştığını gösterdi; bu durum önceki tarihsel ve çevresel verilerle örtüşüyor. Metalin varlığı nüfus arasında yaygın olsa da, sınıf veya cinsiyet açısından aynı değildi. Yüksek statülü mezarlar, daha yoksul halkın mezarlarında görülenlerden daha düşük kurşun konsantrasyonuna sahipti. Bu da üst sınıfın kurşunla dolu eşyaları olmasına rağmen bunların daha kaliteli nesneler olduğu anlamına geliyor. Öte yandan, maden ve fabrikalarda çalışan işçi sınıfı aileler çocuklarını düzenli olarak daha fazla kurşuna maruz bırakıyordu.
Ayrıca kadınların bu dönemde özellikle risk altında olduğuna dair kanıtlar da var. 17 ile 25 yaşları arasında ölen üç kadında diş minesinde özellikle artmış kurşun miktarları görüldü. General olarak erkeklerin çoğu orta veya ileri yaşlara kadar hayatta kalırken, kadınlar genellikle genç yetişkinlik döneminde öldü.
“Sonuçlarımız, bu madencilik topluluklarında kız ve çocukların tehlikeli derecede kirlenmiş ev ortamlarında büyütüldüğünü gösteriyor.” Castleton kazılarının ortak yöneticisi ve çalışmanın ortak yazarı Anna Bloxam şöyle ekledi: “Bu maruzkalma…belirtilmiş, üreme çağındaki kadınlarda daha yüksek oranda erken ölüm oranlarına katkıda bulunmuş olabilir.”
Kurşun kirlenmesi bugün hala ciddi bir sorun olsa da, 중세 İngiltere’sinden bu yana genel koşullar büyük ölçüde iyileşti. Yine de çevresel bozulma ve sosyoekonomik savunmasızlığın altındaki problemler bugün hâlâ geçerliliğini koruyor.
“Sheffield Üniversitesi tarihçisi ve çalışmanın ortak yazarı Colin Merrony şöyle ekledi: “Bu çalışma, ilk kez kurşun üretiminin bireylerin ve yaşadıkları topluluklar üzerindeki derin etkisine daha derinden bakmamızı sağladı.”
첫 번째 댓글을 남겨보세요
출처, 질문 또는 건설적인 반론으로 의견을 발전시켜 보세요.