Tedavie Dayansız Depresyonda Denenen Kurbağa Zehri Halüsinogeninden Çıkan Sonuç

M Hastalarıının ruh sağlığını iyileştirme çabasında bilim insanlarının, geçmiş yüzyılın psychedelic ‘eğlence’ ilaçlarından oluşan bir listenin tümünü baştan sona araştırdığı görülüyor.

Ketamin, psilsibin, MDMA, LSD ve DMT son on yıllarda meşru araştırma ilaçlarına dönüştü ve bazıları artık belirli ülkelerde, tipik tedaviden yanıt vermeyen depresyon ve diğer ruh hastalığı vakaları için reçeteli tedavi seçenekleri olarak kabul ediliyor.

Şimdi, kurbağa zehrine dayanan nispeten az bilinen bir bileşik, antidepressan potansiyeli açısından inceleniyor. 2b fazı randomize klinik deneyin sonuçları bugün Amerikan Tıp Birliği Dergisi‘nde yayımlandı.

Eli Lilly ve Company adlı ilaç devi tarafından kurulan biyoteknoloji şirketi AtaiBeckley’in finanse ettiği deney, maddenin tek dozlu bir burun spreyi formülünün zor tedavi edilen depression hastaları için güvenli ve hızlı bir seçenek olabileceğini gösteriyor.

Aktif madde, Sonoran Çölü kurbağasından (Incilius alvarius) elde edilen ve mebufotenin ya da 5-MeO-DMT olarak bilinen maddedir.

Bu, ünlü ama nadir bir sokak uyuşturcusu olan ‘bufo’nun bileşenlerinden biridir. Genellikle kurbağanın gerçek zehrinin kuru formu olarak satılan bufo, hem mebufoten hem de bufotenin (5-HO-DMT) içerir.

Ancak yeni klinik deneyde araştırmacılar, saf 5-MeO-DMT’nin sentetik bir formülünü test ediyordu. Bu ilacın klinik deneylerden geçmemiş ilk seferi değil – ancak burun spreyi olarak kullanımına yönelik yapılan en büyük ve en titiz deney bu.

“Mebufotenin ile tek günlük doz uygulamasının, doğum sonrası depression için etkili olduğu görünüyor – ve şimdi de zor tedavi edilen depression için – ve bu faydalar sekiz günlük altı aya kadar geri tedavi olsa da olmasa da sürdürülebilir,” açıklıyor Hindistan Ulusal Ruh Sağlığı ve Sinir Bilimleri Enstitüsü’nden psikofarmakoloji araştırmacısı Chittaranjan Andrade.

Andrade, yeni klinik deneyin içinde yer almadı, ancak araştırmaya dair bir görüş yazısı yazdı; bu yazı da JAMA‘de yayımlandı.

Mebufoteninin benzersiz mistik psikedelik etkileri hızla başlar ve yaklaşık bir saat içinde geriler; bu süre ilaçların nasıl alındığına bağlı olarak değişebilir. Bu açıdan DMT’ye benzer, ancak görsel etkiler genellikle çok daha az yoğundur.

nöropsikiyatri araştırmacısı David Feifel ve meslektaşları, bu hızlı psikedelik deneyimin mebufotenine, esketamin ve psilocibin gibi seçeneklerin önüne geçme avantajı sağlayabileceğini düşünüyor; ancak araştırmalar henüz o noktada değil.

Sınıflarının 2b fazı klinik deneyi, ilacın “güvenliği, etkinliği ve taburculuğa hazırlık süresini” inceliyor. Sonuçlar umut verici, ancak bu 1. sınıf/Class A ilaç araştırma dışındaki tıbbi kullanıma ulaşması için önümüzde hala uzun bir yol var.

Deneye Avustralya, Avrupa ve ABD’deki kurumlarda orta ile şiddetli arasında büyük depresyon tedavisi gören 193 katılımcı dahil edildi. Güncel depresyon atakları sırasında iki ile beş arasında farklı antidepresan ilacın etkisiz denemişlerdi.

Her katılımcı, rastgele tek doz mebufotenin benzoat burun spreyi aldı; bu sprey 0,3 mg, 8 mg veya 12 mg aktif madde içeriyordu. Yanlılığı önlemek içinse katılımcılar aldıkları dozun ne olduğunu bilmiyordu.

Aynı zamanda “seyahat” olarak adlandırılan süreçten önce, sırasında ve sonra psikolojik destek aldılar ve mevcut psikedelik tedavilerde tipik olan set ve ortam ilkeleri etrafında protokollere uyarlardı.

Hastaların çoğu, keskin psikedelik etkilerin artık geçtiklerini onayladıktan sonra, ilacı aldıktan yaklaşık iki saat içinde tedavi oturumundan ayrılmaya hazırdı.

“Doz verilen katılımcıların tabana hızlı dönüşü ve tek dozdan sonra uzun süre koruyan antidepresan etkisiyle işaretlenen seyrek doz uygulaması, hastalar ve klinikçiler için mevcut ya da gelişimin ileri aşamalarında olan tedavi seçenekleriyle karşılaştırıldığında önemli potansiyel avantajlar sunabilir,” diyor Feifel ve ekibi.

“Esketamin ve transkranial manyetik uyarım sık tekrar tedaviler gerektirirken, psilocibin ve LSD, daha uzun keskin öznel etkileri nedeniyle dört ile on iki saat arasında izlem gerektirir.”

Genellikle hastalar, sezyondan yaklaşık iki gün sonra faydalanmaya başlıyor ve bu faydalar en az sekiz hafta sürüyor.

Hastaların büyük kısmı yan etki yaşadı, ancak bunların neredeyse tamamı hafif veya orta düzeydeydi: baş ağrısı, mide bulantısı ve burun ağrısı gibi; bunlar çabuca geçiyor ve yalnızca doz alımının gerçekleştiği günde ortaya çıkıyordu. Yine de bir hastada tedavinin ortasında iki kez şiddetli panik atak görüldü.

12 mg ve 8 mg dozları, 0,3 mg dozundan daha iyi sonuç verdi; depresyon puanlarını sırasıyla en düşük dozdan 5,3 ve 6,2 puan daha fazla düşürdü.

8 mg doz, güvenlik ve etkinlik arasındaki en iyi dengeyi sağladığı izlenimini verdiği için 3. faza ilerleyecek. 3. fazda ilaç, çok daha büyük bir insan grubu üzerinde test edilecek ve mevcut diğer tedavilerle karşılaştırılacak.

Andrade, bu sonuçların mebufotenini depresyon tedavisinde sıradaki büyük gelişme olarak görüleceğine dair umut verdiğine ikna değil.

“Antidepresan etki tamamlanmadı,” diyor.

“Ortalama hasta ancak yaklaşık %30 oranında iyileşti ve yanıt ve remisyon oranları, örneğin ketamin ve elektrokonvülsiv terapi ile genellikle görülen oranların altında kaldı.”

Aynı zamanda çalışmanın ‘tedaviye dirençli’ depresyon için oldukça gevşek bir tanımlama kullandığını da belirten Andrade, örneğin hiçbir hastanın ketamin veya elektrokonvülsiv terapi geçirmemiş olduğunu söylüyor. Bu hastalar için, onun gözünde, ‘tedaviye zor yanıt veren’ depresyon daha isabetli bir tanımlama.

Çalışma, intihar düşüncesi bildiren hastaları da dışladığı için, mebufoteninin bu hastalarda ne kadar güvenli veya etkili olabileceği belirsiz.

Aynı zamanda mebufoteninin insanların hayatlarını gerçekten ne kadar hızlı iyileştirebileceğine dair de kuşkuları var.

“Tedaviye zor yanıt veren depresyon hastaları uzun süreli bakım tedavisine muhtaçtır; ancak mebufotenin monoterapi olarak incelendiği için deneme, konvansiyonel bir antidepresana ne zaman ve nasıl geçiş yapılacağı ya da mebufoteninin kendisinin bakım için kullanılabileceğine dair bir içgörü sunmuyor,” yazıyor.

Araştırma Journal of the American Medical Association dergisinde yayımlandı.

Bu makale Fiona MacDonald tarafından doğrulanmış ve Fiona MacDonald tarafından düzenlenmiştir. Sürecimize gurur duysak da yalnızca insanız. Bir hata fark ederseniz, lütfen bize bildirin.