Edo döneminin sonlarında, Osaka’daki balık satıcıları taze ürünleri şehirdeki mahallelere ulaştırıyordu. Mart ve Nisan aylarında bu ürünler arasında mevsimlik hediye olarak takas edilen kırmızı deniz levreği bulunuyordu. Akşamları ise geyik eti sokaklarda satışa sunuluyordu. Dört ayaklı hayvanların tüketimi hoş karşılanmasa da, insanlar vahşi eti tıbbi amaçlarla kullanabiliyordu. Tarihi kayıtlar bu yiyeceklerin Osaka’dan geçtiğini gösteriyor, ancak kimlerin bunları yediği hakkında daha az bilgi veriliyor. Samurai ve zengin tüccarların yemekleri hakkında daha fazla ayrıntı bulunurken, sıradan insanların yemekleri hakkında daha az şey biliniyor. Umeda Mezarlığı’nda gömülü sekiz yetişkinin diş taşı kalıntıları incelendiğinde, bazı bu yiyeceklerin onlara da ulaştığı ortaya kondu. Altı kişide kırmızı deniz levreği proteinleri tespit edildi. Dişlerinde ayrıca, bölgeden getirilmiş soğuk su balıkları ve halkın hoş görmediği vahşi etlere dair izler bulundu. Anthropological Science dergisinde yayımlanan bu çalışma, onların beslenme alışkanlıklarının, Osaka’ya “İmparatorluğun Mutfağı” lakabını kazandıran ticaretle olan ilişkisini ortaya koyuyor. Diş taşı analizi sayesinde, Osaka’da yaşayan sıradan insanların neler yediği daha net bir şekilde anlaşılıyor. Dişlerdeki sertleşmiş plak, araştırmacıların daha spesifik yiyecekleri belirlemesine olanak tanıyor. Analiz sonucunda, sekiz kişide 38 farklı protein türü tespit edildi ve bunlar 17 farklı bitki ve hayvanla ilişkilendirildi. Balık proteinleri yedide, bitki proteinleri altıda ve insan olmayan memelilerden elde edilen proteinler ise dört kişide bulundu. Kırmızı deniz levreğinin altı kişiye nasıl ulaştığı sorusu için araştırmacılar, Osaka’daki balık pazarlarını inceledi. Deniz levreği farklı boyutlarda ve kalitede bulunabiliyor, daha düşük kaliteli veya fazla olan ürünler ise daha ucuz satılıyordu. Somon ailesine ait proteinler, Osaka kıyılarına has olmayan, soğuk su seven balıklardan elde edildi. Kitamae-bune adı verilen gemiler, Hokkaido’dan ve Japon Denizi boyunca bulunan yerleşimlerden deniz ürünlerini getirerek, bu ürünlerin şehre ulaşmasını sağlıyordu. Diş taşlarında ayrıca, Kansai bölgesinde hala tüketilen yayın balığı gibi düz balıkların proteinleri de tespit edildi. Altı kişide sazan balığına benzeyen proteinler bulundu ve bunların gerçek sazan balığından veya karp gibi yakın türlerden elde edilmiş olabileceği düşünülüyor. Balıklara ek olarak, diş taşlarında porsuk ve domuz eti proteinleri de tespit edildi. Domuz eti çoğu bölgede sınırlı olduğundan, araştırmacılar bu proteinin muhtemelen yabani domuzdan geldiğini düşünüyor. Ayrıca, o dönemde insanlar yunusları balık olarak gördüklerinden ve onlara et yasağını uygulamadıklarından, bazı dişlerde yunus ailesine ait proteinler de bulundu. Bir kişinin diş taşı kalıntılarında ise cottonseed proteini tespit edildi. Ham cottonseed toksik bileşikler içerse de, Osaka pamuk yetiştiriciliği ve yağ üretimi konusunda önemli bir merkezdi. Bu kişi, ham yağı işlemek için kullanılan ısıtılmış malzemeyi tüketmiş olabilir veya çalışırken ağzına bulaşmış olabilir. Analiz sadece sekiz kişiden elde edilen verilerle sınırlı kalıyor. Daha geniş bir örneklem üzerinde, örneğin samurai sınıfı, kırsal bölgelerdeki insanlar ve Edo ile Kyoto’daki sakinler üzerinde aynı yöntem uygulanarak, zenginliğin ve coğrafi konumun beslenme alışkanlıklarını nasıl etkilediği daha iyi anlaşılabilir. Umeda Mezarlığı’nda gömülü insanların diş taşları, onların neler yediğinin kişisel bir kaydını taşıyor ve bu kayıtlar, mevcut tarihi belgelerde yer almayan önemli bilgiler sunuyor. sitesindeki yazılarımız, bilimsel olarak incelenmiş kaynaklar ve yüksek kaliteli bilgiler üzerine kurulmuştur. Editörlerimiz tarafından bilimsel doğruluğu ve yayın standartları açısından kontrol edilmiştir. Bu makalede kullanılan kaynaklara aşağıda ulaşabilirsiniz: Bu makale, Anthropological Science dergisinde yayımlanan bir çalışmaya atıfta bulunmaktadır: Dietary reconstruction of individual premodern commoners in Osaka, Japan, through the palaeoproteomic analysis of human dental calculus
Kaynak: Discover Magazine
