Yılan Balığı Sokma Zehri Yılanın Karakterine Göre Şekilleniyor

Rattlesnake venom, kan pıhtılaşmasını hızla bozan ve doku hücrelerini yok eden nekrotik toksinlerden oluşan karmaşık bir karışımdır. Bu etkili biyolojik silah, aynı zamanda önemli bir maliyet gerektirir; yılanlar zehir rezervlerini düzenli olarak yenilemek zorundadır ve bu da her ısırakta tam doğru miktarı verebilmelerini gerektirir. Avlarına en azından biraz zehir enjekte etmek, bir sonraki öğünlerinin kaçmasına yol açabilirken, fazla miktar vermek yılanı kendi avcılarının önünde savunmasız bırakabilir.

Bu, rattlesnake’lerin tek bir ısırıkla her şeyi halletme politikasına uyduğu anlamına gelmez. Kaliforniya’daki Loma Linda Üniversitesi araştırmacısına göre, zehir miktarı bireysel sürüngenlere göre düzenli olarak değişmektedir. Frontiers in Ethology‘de yayımlanan son bulgular, bu doz aralıklarının rastgele dağıtılmadığını ve yılanların ile zehirlerinin çoğu kişinin sandığından çok daha karmaşık olduğunu göstermektedir.

“Bu çalışma, bizlere rattlesnake’ler gibi sürüngenlerin davranışsal açıdan karmaşık olduğunu ve tıpkı insanlar gibi kişiliklere sahip olduklarını daha iyi anlamamızı sağlamaktadır,” dedi çalışma ortaklarından Loma Linda Üniversitesi biyoloğu Chelsea Martin.

Martin ve meslektaşı William Hayes, Pasifik rattlesnake’sinin (Crotalus oreganus helleri) tercihlerini inceledi. Dört haftalık bir pencere içinde üç kez ekip, 48 yıla membranla kapalı bir kaba dişlerini batırma fırsatı sundu. Önceki deneyler çoğunlukla ısırık sıklığına odaklanırken, Martin ve Hayes her durumda enjekte edilen zehir miktarını da ölçtü. Ardından verileri yılanlar arasında karşılaştırdı.

“Sonuçlar tutarlılıklarıyla dikkat çekiyordu,” araştırmacılar eşlik eden Phys.org değerlendirmesinde yazdı.

Ekip, saldırganlık, ısırık isteği ve zehir miktarı gibi ölçülen davranışların istatistiksel açıdan anlamlı ve çoğu yılan için tekrarlanabilir olduğunu bildirdi. Ayrıca çalışma, daha büyük yılanların aslında daha az zehir üretmesi gibi süregelen efsaneyi çürütmeye devam etti.

“Büyük yılanlar, daha fazla zehir depolama kapasiteleri göz önüne alındığında, beklediğimiz gibi küçük yılanlardan daha fazla zehir harcadı,” dedi biyologlar, ancak boyuttan bağımsız olarak gerçek teslimat seviyelerinin yine de zaman zaman değiştiğini belirtti.

Araştırmacılar, bulgularının rattlesnake’lerin kendisine karşı kullanılmaması gerektiğini vurguladı. Sık sık korkulmalarına rağmen, yılanlar genellikle insan gibi büyük hayvanlarla karşılaşmalardan kaçınmak için elinden geleni yapar. Isırmalar neredeyse her zaman vahşi doğada istemsiz bir karşılaşmanın sonucudur; aşırı saldırgan bir yılanın değil. Aksine, dikkatsiz olan kişilerdir ve bunun tersi değil.

“Bir pratik ders değişmeden kalmaktadır: Hiçbir rattlesnake, öngörülebilir davrandığı varsayımıyla yaklaşılmalı veya ele alınmamalıdır,” dedi araştırmacılar. “Tutarlı bireysel farklar, belirli bir yılanı güvenli yapmaz.”