Hint Okyanusunun bentik derinliklerine girmenin artık güvenli olduğunu düşündüğünüzde, karanlıktan yeni bir efsanevi canavar beliriyor.
Noel Adası ve Cocos (Keeling) Adaları’nın kıyılarının birkaç yüz metre altında, bilim insanları deniz tabanında yaşayan tamamen yeni bir makara solucanı cinsi buldu.
Makarna solucanları olarak biliniyorlar ama lezzetli makarnaya benzerlikleri daha çok kabus türünden; koruyucu bir tübenin içinde hayatını geçiren yumuşacık bir bedenden çırpınan korkunç bir makarumsu dallanma.
Bu yumushacık beden, yeni cinse atanan üç türü Terebellosuctoria öne çıkarıyor: Alt yüzlerinde, makarna solucanlarının bilinen hiçbir cinsinde bulunmayan tuhaf, emici benzeri yapılar oluşturan modifiye edilmiş pedler var.
Australya Müzesinin Kayıtları‘nda cinsi tanımlayan bilim insanları ekibi bazı ipuçlarına sahip olsa da, bu emicilerin amacı bir sır niteliği taşıyor.
Bilmediğimiz için batan denizcilerin ruhlarını emmek için olabilirler.
“Emici benzeri yapı, bu yeni cinsi böyle ilginç ve özgün kılan şey,” diyor Australya Müzesinden deniz zooloğu Elena Kupriyanova, makalenin ilk yazarı.
Aslında, habitatlarının dışında biraz endişe verici görünümlerine rağmen makarna solucanları nispeten alçakgönüllü küçük canlılar. Aileleri Terebellidae, aslında toprak kurdeleleriyle akraba – makarna solucanlarının anatomisi önemli ölçüde daha barok olsa da.
Genellikle deniz tabanına yerleşip koruma için bir tüp inşa ederler ve etraflarındaki çökeltiden lezzetli parçaları çıkarmak için dokuncalarını – ‘makarnayı’ – uzatırlar.
Aynı zamanda derin okyanusta yalnızca onlara özgü değiller. Birçok Terebellid solucan daha suların az olduğu sularda yaşar ve tarihte tanımlanan Avustralya türlerinin neredeyse tamamı güneş ışığının daha çok ulaştığı derinliklerde bulunur.
Ama derin sularda yaşayan yaşam hakkındaki anlayışımız, suların az olduğu yerler hakkındaki bilgilerimizden önemli ölçüde daha sınırlı.
2021 ve 2022’deki araştırım seferleri sırasında, Avustralya’nın Investigator araştırım gemisindeki bilim insan Noel Adası ve Cocos (Keeling) Adaları etrafındaki deniz dağlarını keşfettiler ve bu az keşfedilen derin okyanus ekosistemlerinden örnekler topladılar.
Bu seferler bilim için tamamen yeni birçok tür ortaya çıkardı. Bazıları zaten tanımlandı. Diğerleri ise hâlâ resmi tanım bekliyor.
Ama deniz tabanından toplanan yüzlerce örnek arasında özellikle iki solucan türü olağandışı olarak öne çıktı.
Bunlar 467 ile 674 metre (1.532 ve 2.211 feet) arasındaki derinliklerdeki deniz dağlarından toplandı ve koruyucu tüplerinden çıkarıldığında, segmentli bedenlerinin ön kısımlarının alt yüzlerindeki modifiye edilmiş pedlerden oluşan emici benzeri yapıları ortaya çıkardılar.
Yeni bir türü tanımlamada giderek daha yaygınlaşan adımlardan biri onun DNA‘sını dizilemektir.
Araştırmacılar kendilerine özgü solucanlarının DNA’sını analiz ettiğinde, kanıt – ayırt edici anatomileriyle birleşmiş şekilde – iki yeni türden bile daha heyecan verici bir şeye işaret etti: tamamen yeni bir cins.
Bu cins Terebellosuctoria, tuhaf emici benzeri yapılarını kabul eden bir isim ve bu iki tür de Terebellosuctoria jimii ve Terebellosuctoria keelingensis.
Ancak dikkatli okuyucular, üç Terebellosuctoria türünden bahsettiğimizi hatırlayacaktır.
Bu küçük garip grubun üçüncü üyesi aslında daha önce keşfedilmişti – binlerce kilometre uzakta, Japonya’nın kıyılarında çok daha derin sularda (843 metre).
2025 yılında yayımlanan bir makalede tanımlandı ve geçici olarak Lanice cinsine, Lanice spongicola adıyla atandı; ancak olağandışı anatomisi evrimsel ilişkilerini belirsiz bıraktı.
Japon araştırmacılar onun DNA’sını da dizilemişti. Analizleri, solucanın Lanice ve Loimia cinslerinin üyeleriyle akraba olduğunu öne sürdü ancak onu bu ikisinin herhangi birine emin bir şekilde yerleştiremediler.
Aynı emici benzeri yapıya sahip diğer solucanların keşfinin tamamen yeni bir evrimsel atayı ortaya çıkarabileceğini bile önerdiler.
Peki, işte heimiz buradayız.
ve bilinen=”” bir=”” bu=”” daha=”” emiciler=”” gizemli=”” hakkında=”” ipucu=”” p=”” var.<=””>
Japon araştırmacılar solucanlarının emici benzeri yapısını kullanarak onu derin okyanus cam süngerine bağlı olan tübenin iç yüzüne tutundurmasını gözlemişti. Bu yapının, gevşek çökeltinin az olduğu bir habitatta hayvanın sabitlenmesine yardımcı olabileceğini öne sürdüler.
Avustralya türlerinin emicilerini aynı şekilde kullanıp kullanmadığı ise henüz belli değil.
Ama bu başka güne ertelemek zorunda olabilir. Sefer birçok potansiyel yeni keşif ortaya çıkardı. Bu özel makale yedi yeni türü detaylandırdı – iki makarna solucanı ve beş diğer annelid.
Daha birçoğu bekliyor – ve bunlar sadece derin okyanusun nispeten küçük bir parçasından geliyor.
“Bir sefer yüzlerce ya da binlerce örnek toplayabilir, ancak onların gerçekten ne olduklarını keşfetme yıllar alabilir,” diyor Kupriyanova.
“Örnekler müze araştırım koleksiyonlarının bir parçası olur ve taksonomistler sefer bitikten çok sonra onları çalışmaya devam edebilir. Bu makalede tanımlanan yedi tür, bu olağanüstü arşivi işlemenin başka bir adımı.”
Forskning ‘da yayımlandı.
Bu makale Peter Dockrill tarafından doğrulandı ve Peter Dockrill tarafından düzenlendi. Sürecimize gurur duysak da, yine de yalnızca insanız. Bir hata fark ederseniz, bize bildirin.
Bli först med att kommentera
Utveckla din idé med en källa, fråga eller konstruktivt motargument.