Teflonun asıl adı politetrafloroeten (PTFE), oda sıcaklığından yemek pişirme derecesine kadar kimyasal açıdan son derece inert bir polimerdir; yani çizilip ufalanan o minik parçacıklar mide ve bağırsakta parçalanmaz, emilmeden sindirilip atılır, dolayısıyla o “yediğim teflonu vücutuma giriyor” korkusu pratik risk açısından abartılı. Gerçek tehlike PTFE’nin kendinden çok ısıtma sınırındadır: yaklaşık 260 °C’nin üzerine çıkıldıkça kaplama yavaşça bozulur, 350 °C’nin üstünde ise solunabilir fluorkarbon dumanları salarak “polimer ateşi” denilen, grip benzeri belirtiler (ateş, üsüme, baş ağrısı) yaratan taboyu oluşturur; bu genelde boş tavayı
"Eski kütüphane kokusu, sararmış sayfalar ve fişli katalog günleri…"