Πώς έμαθαν τα δεινοσάυρα να περπατούν: Τα απολιθωμένα ίχνη ποδιών αποκαλύπτουν την εξέλιξη της κίνησης

Jan Bartek – AncientPages.com –

Η έρεση εστιάζει σε ξανασεξιναλισμένα και νεοκαθορισμένα ίχνη ποδιών archosauriform που εξορύχθηκαν από τον τομέα του Παγκόσμιου Πολιτιστικού Κληρονομίου της UNESCO, GEOPARC Bletterbach, στα Δολομιτικά της Ιταλίας. Τα archosauriform, οι εξελικτικοί πρόγονοι των δεινοσαύρων και των σύγχρονων αλογάμων, άφησαν αυτά τα ίχνη. Πρώτερα, οι ερευνητές ομαδοποίησαν αυτά τα μονοπάτια με ίχνη ποδιών της Πρώιμης Τριαδικής περιόδου, όπως το Protochirotherium, υποθέτοντας ότι τα ζώα είχαν ήδη μια όρθια, στυλοειδή στάση σώματος.

Ωστόσο, η ομάδα που σύγκρινε τη μορφολογία των ιχνών με δείγματα που έχουν διατηρηθεί στο Πανεπιστήμιο “La Sapienza” της Ρώμης και στο Naturmuseum του Νότιου Τυρόλου στο Μπότσανο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα ιχνή ανήκουν σε μια ξεχωριστή νέα τύπο απολιθωμένου ιχνούς: το Pachychirotherium gardenaensis (που σημαίνει “παχύποδο chirotheriid από τη Gardena”).

Οι φυσικές μετρήσεις και οι αναλογίες χεριών-ποδιών υποδεικνύουν ότι τα ίχνη θα μπορούσαν να ανήκουν σε Erythrosuchidae ή σε παρόμοιους βαριούς ακροδάκτυλους archosauriformes.

Pachychirotherium gardenaensis γεν. και εις. nov. τύπος υλικού. Α–Δ, UR 75/2, ολότυπος, ζεύγος δεξιού πες–μανού, κυρτή υποσχεδίαση: Α, φωτογραφία με πλάγια φωτισμό από πάνω, Β, φωτογραφία με πλάγια φωτισμό από δεξιά, Γ, ψευδές χρωματικό χάρτη βάθους, Δ, ερμηνευτική σχεδίαση. Ε–Η, UR-NN 5, παρατύπος, ζεύγος αριστερού πες–μανού, κυρτή υποσχεδίαση: Ε, φωτογραφία με πλάγια φωτισμό από πάνω, Ζ, φωτογραφία με πλάγια φωτισμό από δεξιά, Η, ψευδές χρωματικό χάρτη βάθους, Θ, ερμηνευτική σχεδίαση. Όλα τα κλίμακες αντιπροσωπεύουν 5 cm. Πηγή: Paleontology (2026). DOI: 10.1111/pala.70089

Οι ερευνητές χαρτογράφησαν τα ιχνοπορεία που εκτείνονται από την ύστερη Περμική μέχρι τη μέση Τριαδική περίοδο, αναδεικνύοντας μια σταδιακή, πολυβηματική εξέλιξη αντί για μια απότομη φυσική μεταμόρφωση. Τα αρχαία πρόσωπα κατά την ύστερη Περμική περίοδο διέθεταν την κλασική, πλατιά στάση· αυτή η στάση μεταβαλλόταν σταδιακά μέχρι να πάρει πλήρως κάθετη μορφή κατά τη μέση Τριαδική περίοδο. Καθώς το σώμα τους προσαρμόζονταν, οι μεσαίες δάκτυλοι επιμήκυναν ώστε να υποστηρίζουν μια ταχυτέρη και καταλληλότερη προς τρέξιμο βάση· τα ζώα άρχισαν να περπατούν όχι με τις επίπεδες πατούσες τους, αλλά μόνο στις δάκτυλό τους.

Εν τω μεταξύ, η συστηματική συρρίκνωση των χεριών άλλαξε την κατανομή του βάρους και παρείχε το βιολογικό θεμέλιο που επέτρεψε στους επόμενους δεινοσαύρους να περπατούν επιτυχώς δίποδο.
Όπως επισημαίνει ο Dr. Marchetti, τα απολιθωμένα ίχνη ποδιών προσφέρουν πολύτιμες βιολογικές οράσεις σε περιπτώσεις όπου τα οστικά υπολείμματα είναι σπάνια και παρέχουν μια άμεση, ζωντανή καταγραφή της προιστορικής κίνησης.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Palaeontology.