•Köpek ırkları üzerinde yapılan ilk kez gerçekleştirilen bir genetik analiz, büyük kopukların küçük akrabalarına göre neden nadiren uzun yaşadığına dair en net açıklamaları sunuyor. Science dergisinde yazan biyologlardan oluşan bir ekip, uzun süredir bilinen boyut-yaş ilişkisinin muhtemelen “zılayen genler”den kaynaklandığını söylüyor; bu genler kopuklar yaşlandıkça kaçınılmaz biçimde köpek DNA’sında kaosa yol açıyor.
Açıklayan, çalışma ortaklarından ve Arizona Devlet Üniversitesi (ASU) evrim biyoloğu Noah Snyder-Mackler.
Çoğu kopu sahibi, talihsiz bir kural biliyor—ne kadar büyükse, ömrü o kadar kısa. Bu eğilim her zaman geçerli olmasa da, Great Dane gibi ırklar genellikle altın retriever ya da even pug gibi smaller akrabalarına göre uzun yaşamıyor. Büyük kopuklar ayrıca yaşla ilişkili sağlık sorunlarına ve hastalıklara çok daha yatkındır. Bu köpek özellikleri, biyologların çoğu zaman diğer memelilerde gördükleriyle keskin biçimde çelişiyor; burada balinalar gibi larger türler fareler gibi tiny hayvanlardan çok daha uzun yaşıyor. Ancak bu gizemler, favori tüylü dostunun genetiğini araştırmacılar için inanılmaz derecede ilginç kılıyor.
Açıklayan, çalışma ortaklarından ve Arizona Devlet Üniversitesi (ASU) evrim biyoloğu Noah Snyder-Mackler.
“Copuklar, yaşlanmayı anlamak için olağanüstü bir model sağlıyor çünkü tek tür içinde ömür boyunda dramatik varyasyon gösteriyor,” dedi.
Uzun süredir 30.000 yılı aşan insanlarla arkadaşlık, kopukların bilim insanları için benzersiz bir fırsat sunuyor. Evcil hayvanlar ve sahipleri, günlük deneyimlerin, ortamların ve fiziksel alışkanlıkların çoğunu paylaşıyor; bu nedenle köpek genlerinin daha iyi anlaşılması, gelecekteki insani biyoloji çalışmalarına yol gösterebilir. Bunu bilen Snyder-Mackler ve meslektaşları, Dog Aging Project‘de saklanan 864 kopuğundan gelen genetik veriye yakın zamanda inceledi. Özellikle genom çapında DNA metilasyonunu eşleştirmeye odaklandılar; bu, genlerin DNA dizisini değiştirmeden kendilerini ifade etmelerini sağlar. DNA metilasyonu, stres ve diyet gibi dış faktörlerden etkilenen daha büyük epigenomun bir parçasıdır ve aynı zamanda yaşlanma ve DNA düzenlemesinin yaygın bilinen bir göstergesidir.
Snyder-Mackler’in ekibi, bir kopu ırğının yaşlanmasının özellikle LINE1s denilen, transpozible elementlerin sınıfında—ya da “zılayen genlerde”—düzenlemenin kaybedilmesiyle özel biçimde ilişkili olduğunu keşfetti. Bu genler, DNA’yı zarar vererek kromozomlar arasında zıplayarak genom boyunca kopyalanır ve yayılır. Hometa bu çok problematik değildir çünkü DNA metilasyonundan gelen düzenleme sayesinde olur, ancak bu yetenek yaşla azalır. Daha az düzenleme, genetik istikrarsızlık, hastalık ve kanser biçiminde daha zarar anlamına gelir.
“Buldğumuz şey, transpozible elementlerin—özellikle LINE1s’in epigenetik düzenlemesinin, farklı kopukların ne kadar hızlı yaşlandığını şekillendiren büyük bir faktör gibi göründüğüdür,” dedi Snyder-Mackler.
LINE1 ile ilgili genom parçalarının 40’dan fazlası kopu yaşlandıkça DNA metilasyonunu kaybeder, ancak azalma hızı larger ırklarda çok daha hızlıdır. Ekibin bulguları, large kopukların küçük kopulara ortalamadan %35 daha fazla LINE1 metilasyonu kaybettiğini gösterdi.
“Daha hızlı yaşlanma, büyük kopuklarda en azından kısmen bu ‘zılayen genlere’ dair azalmış kontrol tarafından yönlendirilebilir,” dedi ASU genomisti ve çalışma ortaklarından Blaise Mariner.
LINE1 davranışının türleri yaşlandırdığı hâlâ belirsiz, ancak son çalışmalar bu genetik alanların biyolojik yaşlanmada odak noktaları olduğunu vurguluyor. Kopu ırklar arasındaki yaşlama farklarını anmanın ötesinde, bu keşifler insandaki benzer genetik değişikliklere dair araştırmalara yol gösterebilir.
“Eğer durum buysa, bu elementleri ya da onları düzenleyen mekanizmaları hedef almak, insanlarda sağlık süresini uzatmak için gelecek terapilere umut verici bir yol olabilir,” dedi Snyder-Mackler.
Jadilah yang pertama berkomentar
Kembangkan ide Anda dengan sumber, pertanyaan, atau argumen tandingan yang konstruktif.