Anne Yaban Arıların Kalbi Yavrularını Duyunca Daha Hızlı Atıyor

Bir yarasalardan oluşan tek bir kolonide yüzlerce, hatta binlerce kanatlı memeli bulunur. Ancak iyi olmayan görme yetileri ve bu kadar çok komşu varken, anneler bu kadar kalabalık koşullar altında yavrularını nasıl tanır? Bugün Frontiers in Ethology dergisinde yayımlanan yeni bir çalışmada araştırmacılar, bunun çoğu zaman her bireyin yavrusunun çıkardığı ince ve benzersiz seslenmelerine indirgendiğini söylüyor. Tepkilerini değerlendirmek için ekip, daha da hassas bir biyolojik sinyale—ana yarasanın kendi kalp atışına—güveniyor.

Araştırma, Japonya’daki Doshisha Üniversitesi’nden biyologlar, laboratuvar kolonilerindeki ev yarasalarında (Alionoctula abramus) sürpriz ama tutarlı bir davranış gözlemeye başladığında başladı. Bir yavru dinlenme alanından fazla uzaklaştığında, yalnızca onun annesi kurtarmaya doğru uçuşuyordu.

“Yavruların ayrıldıklarında izole sesleri—akustik yardım çağrıları—çıkardığını biliyorduk. Ama bu kesin davranışsal seçiciliği görmek, bizleri şu soruyu sormaya itti: Anneler bu sesleri duyduğunda içlerinde ne oluyor?” diye hatırladı çalışma ortak yazarı ve Doshisha Üniversitesi biyologu Kazuki Yoshino-Hashizawa.

Ancak ev yarasaları hızlı büyür. Yeni nesil yaklaşık sekiz günlükken yankı konumlandırma seslerini çıkarmaya başlar ve yaklaşık 12 günlükten sonra izole seslerini bırakır. Yaklaşık bir ay sonra yetişkinler gibi uçuşmaya başlar ve koloninin içinde kendi başlarına hareket etmeye başlar. Araştırmacılar ayrıca yetişkin yankı konumlandırma seslerini de kaydettiler.

Yavruların doğumundan yaklaşık 40 gün sonra ekip, her anne yarasayı izole etti ve ECG cihazı kullanarak kalp atışlarını izlerken ona çeşitli ses kayıtlarını oynattı. Kontrol olarak, rastgele bir yetişkin erkek yarasanın kaydını da oynattılar. Çalışmanın yazarları, bir ana yarasanın kalp atışının kendi yavrularının çığlıklarını duyduğunda hızlandığını, ancak başka annelerin yavrularınınkini olmadığını hızla fark etti. Sürpriz bir şekilde, ana yarasaların kalp atışları en fazla daha yaşlı, bağımsız yavruların kayıtlarından arttı. Araştırmacılar bunun yarasaların daha yakın geçmişe ait seslere dair anısıyla ilgili olabileceğini varsayıyor, ancak bu fikir teyit edilmeden önce daha fazla çalışma gerektiriyor.

Yine de aşırı duygusallaşmayın. Ekip, anneler rastgele yetişkin erkek yarasanın seslerini duyduğunda güçlü kalp atış tepkilerini de kaydetti. Yarasaların bu sesleri bir tehdit olarak yorumlamış olması mümkün, ancak ekip tepkileri iyi veya kötü olarak sınıflandırmaktan kaçındı.

“[Kalp atışının ölçülmesi] anne motivasyonu gibi pozitif duygular ile stres veya alarm gibi negatif duygular arasında ayrım yapamaz,” diye ekledi Yoshino-Hashizawa.

Bunun yerine, çalışmanın yazarları, kalp atışlarının yarasaların davranışlarını ve günlük ortamlarına verdikleri tepkileri analiz etmeye çalışırken sağlam bir başlangıç noktası olabileceğini öne sürüyor. Aynı zamanda, bir ana yarasanın kalbinin yavruları için gerçekten biraz daha hızlı attığı görülüyor.

“[Bu], bu seslenmelerin annenin anne davranışına giriş yapması için aniden fizyolojik olarak hazırladığını gösteriyor,” açıkladı Yoshino-Hashizawa.