Geçen ilkbaharda, UC Berkeley araştırmacısı Anna Powell, Bay Area’daki çeşitli çocuk bakım merkezlerinin liderlerinden oluşan bir Zoom toplantısına katıldı. Bu liderler, işleriyle ilgili yaşadıkları zorlukları hem empatiyle hem de hayal kırıklığıyla dile getiriyordu.
Birkaç ay sonra, okul yılı başlayacak ve bu da tüm 4 yaşındaki Kaliforniyalı çocuklar için “transitional kindergarten” (TK) programının ilk yılını işaret edecekti. TK, devlet genelinde yaygınlaştırılmıştı. İlkokullarda sunulan bu ücretsiz program, her gelir düzeyindeki aileler için erişilebilir. Aileler, çocuklarını özel veya aile bakım merkezlerinde tutmayı tercih edebilirler, ancak bu seçenekler için de destek mevcut. Ancak, bu desteklere ulaşmak her zaman kolay olmayabiliyor.
Zoom toplantısındaki eğitimciler, “Çocuğumuzun programını çok sevdik, ancak okul öncesi eğitime başlayacaklar” gibi özürlü e-postalarla karşılaşıyordu.
Çocuk bakım sorunları
Kaliforniya’daki çocuk bakım maliyetleri ülkenin en yükseklerinden; 4 yaşındaki bir çocuğun bakımı yıllık ortalama 13.000 dolara mal oluyor. Bu kadar pahalı bir piyasada, ücretsiz ve devlet tarafından finanse edilen TK seçeneğinin sunulması aileler için büyük bir avantaj.
Ancak, Anna Powell’a göre bu durum, çocuk bakım sektöründeki tüm dinamikleri değiştiriyor: “Ne yazık ki, her şey birbirine bağlı. Bu nedenle, bazı çocuklar için bakımı önemli ölçüde iyileştirirken, diğerlerinin işlerini olumsuz etkiliyor.”
Bir çocuk bakım sağlayıcısı durumu daha açık bir şekilde ifade etmişti: “TK, işletmemin sonunu getirdi.”
12 Ağustos’ta yayınlanan bir raporda, Powell ve Berkeley’deki Çocuk Bakım İstihdamı Çalışma Merkezi’nden diğer araştırmacılar, TK programının erken çocukluk eğitimcileri üzerindeki etkilerini detaylı olarak incelemişler. Bu çalışma, kayıt verilerinden ve eğitimcilerle yapılan görüşmelerden elde edilen bilgilere dayanıyor.
Powell’a göre, bu eğitimcilerin karşılaştığı temel sorun şuydu: “Bir anda tüm iş modelinizi birkaç yıl içinde yeniden tasarlamanız gerekiyor.” Ancak, araştırmacılar, 3 yaşındaki çocukların kayıtlarının artacağını beklerken, daha küçük yaştaki bebeklerin kayıtlarında bir düşüş olduğunu gözlemlemişler.
Bu durum, bakım sağlayıcıları için önemli bir değişiklik anlamına geliyor. Bebekler, daha büyük çocuklara göre daha fazla dikkat ve özel eğitim gerektiriyor. Bu da, daha düşük çocuk-bakımcı oranı ve farklı fiziksel düzenlemeler gibi ek maliyetleri beraberinde getiriyor.
Powell, “Hükümetin tüm bu meslek sahiplerine, işlerini değiştirmeleri gerektiğini söylemesi gerekiyor” dedi. Ancak, aynı zamanda, hükümetin bu süreçte destek olması gerektiğinin altını çizdi.
Powell ve çalışma arkadaşları Wanzi Muruvi ve Abby Copeman Petig’in yazdığı raporda, eyalet ve yerel yönetimlere yönelik öneriler bulunuyor. Powell, “Bu yatırımın mümkün olan en kısa sürede yapılması gerekiyor” dedi.
Raporda, eyaletin çocuk bakım sistemindeki “nihai karar verici” olarak tanımlanıyor. Raporda, mevcut ebeveyn desteklerinin artırılması, tesis değişiklikleri için hibe sağlanması ve okul bölgeleri ile diğer sağlayıcılar arasında işbirliğinin teşvik edilmesi gibi öneriler yer alıyor.
Ayrıca, rapor, yerel yönetimlerin de çocuk bakım çalışanlarına yönelik eğitimler düzenlemesi, tesis dönüştürme hibeleri sağlaması, daha küçük yaş grupları için artan kontenjanları duyurması ve çalışanların bu değişikliklerle başa çıkmalarına yardımcı olacak stratejiler paylaşılması gibi adımlar atmasını öneriyor.
Powell, “Bu değişikliklerin, diğer seçenekleri değerlendiren ebeveynler için de faydalı olacağını” belirtiyor. Ayrıca, genellikle göz ardı edilen çocuk bakım çalışanlarına destek verilmesinin önemini vurguluyor: “Çocuk bakım çalışanlarının çoğu kadın ve azınlık gruplarına mensup. Genellikle ‘bakıcı’ olarak görülüyorlar, ancak aslında bu işi yapmak için gereken beceriye, deneyime ve azme sahipler.” Powell, “Bu çalışanların, işlerini değiştirirken onlara destek olmak, onların motivasyonunu artıracak ve bu alanda kalmalarını sağlayacaktır” dedi.
Hükümetin nasıl yardımcı olabileceği
Powell’e göre, eyalet hükümeti çocuk bakım sistemindeki en önemli rolü üstleniyor. Öneriler arasında, ebeveynlerin özel veya aile bakım merkezlerine çocuklarını göndermeleri için mevcut desteklerin artırılması ve tesis değişiklikleri için hibe sağlanması yer alıyor. Ayrıca, okul bölgelerinin diğer sağlayıcılarla daha iyi işbirliği yapmasını teşvik etmek ve yaş aralığı lisanslarını güncellemek isteyen merkezlere hızlı bir şekilde hizmet vermek de önemli.
Yerel yönetimler ise, çocuk bakım çalışanlarına yönelik eğitimler düzenleyebilir, tesis dönüştürme hibeleri sağlayabilir, daha küçük yaş grupları için artan kontenjanları duyurabilir ve çalışanların bu değişikliklerle başa çıkmalarına yardımcı olacak stratejiler paylaşabilir.
Powell, “Bu değişikliklerin, diğer seçenekleri değerlendiren ebeveynler için de faydalı olacağını” belirtiyor. Ayrıca, genellikle göz ardı edilen çocuk bakım çalışanlarına destek verilmesinin önemini vurguluyor: “Çocuk bakım çalışanlarının çoğu kadın ve azınlık gruplarına mensup. Genellikle ‘bakıcı’ olarak görülüyorlar, ancak aslında bu işi yapmak için gereken beceriye, deneyime ve azme sahipler.” Powell, “Bu çalışanların, işlerini değiştirirken onlara destek olmak, onların motivasyonunu artıracak ve bu alanda kalmalarını sağlayacaktır” dedi.
Rapor : Kaliforniya’da TK’nin erken çocukluk eğitimcileri üzerindeki etkileri
University of California – Berkeley
