Melbourne’daki Drunken Poet İki Yıla Tamamlıyor: Ekran ve Kumar Makinesiz Bir Pub Kültürü Mirası

Melbourne’un kalbinde, Queen Victoria Pazarı’nın tam karşısında yer alan Drunken Poet pub’ı, iki yıllık dönüm noktasına ulaşırken; ekranların ve kumar makinelerinin yasak olduğu, edebiyat, müzik ve şiirin ön planda tutulduğu geleneksel bir İngiliz pub kültürünü canlandırıyor. Sahibi Siobhán Dooley’in yönettiği mekan, “insanlığın kendi kendine unutulmaya yüz tuttuğu” bu çağda, insanların gerçek bir buluşma alanı olarak değerlendirdiği böyle bir mekânın önemli örneklerinden biri olarak öne çıkıyor.

Mekan, ünlü sözlükçü Samuel Johnson’ın 1776 yılında içki yerlerinin mutluluk makinaları olduğu yönündeki görüşüne atıfla şekilleniyor. Johnson’ın “İnsan tarafından icat edilen ve insanlar başka hiçbir yerde bu kadar iyi eğlenebildiği bir özel ev yok” dediği taverna anlayışı, modern çağda çoğu içki yerinin kayıp bir hal aldıığı göz önünde bulundurularak Drunken Poet’in tam tersi bir felsefeye sahip olmasıyla anlam kazanıyor.

Tv ve Pokemakineli Dönemin Tersine Çevrilen Bir Mekanı

Son otuz yılda içki yerlerinin, birden fazla televizyon ekranının önünde oturup kumar makinesinde kaybolan insanların yaşadığı bir “ölüler yurdu” haline geldiği vurgulanıyor. Drunken Poet ise bu karanlık tablonun tam tersine duruyor: Dikkat dağıtan hiçbir ekran yok, insanı avlayan ve paralarını alan kumar makineleri yok. Bunun yerine ahşabın ve güvenilirliğin hissettirdiği bir mekânda şair ve yazarların ciddi portreleri asılı; yaklaşan müzik gruplarının ilanları bulunuyor.

Mekanın en dikkat çeken özelliklerinden biri, insanların kitap okuyup not aldıkları bu alışılmadık ortam. Sosyal açıdan büyüleyici bir başka detay ise yoğun Cuma ve gecelerde tuvalet önünde kuyruk oluşması. Bu durum, mekânın insanları gerçek etkileşime davet ettiğinin bir göstergesi olarak değerlendiriliyor.

Bir Guinness’in Liturjisi: Siobhán Dooley’in Ustalığı

Drunken Poet’in yaratıcısı Siobhán Dooley, küçük boyutlu ama “insan mükemmelliğinin bir örneği” olarak tanımlanan, bir Guinness’i titizlikle ve dini bir inançla servis eden biri. Beklemeyi seven içici, barda köpüren kadehe erken uzandığında uyarılıyor: “Beklemen gerekiyor.” Tıpkı bu bekleme gibi, o kadehin karşılığında sunulan da değerli. Dooley aynı zamanda haftalık olarak taşınması gereken devasa varil (keg) adı verilen Guinness depolarıyla da başa çıkabiliyor; iri yarı erkeklerin bile zorlanarak taşıdığı bu ağır yükleri o kolaylıkla yerine getiriyor.

Servis sanatının ötesinde, Dooley’in kendisi gibi titizlikle eğittiği çalışanları aracılığıyla mekân bir kültür aktarıcı işlevi görüyor. Mekan müzik toplantıları, konuşmalar şiir ve komedi gösterileri için bir kuluçka yeri ve taşıyıcı niteliğinde. Bu bağlamda son dönemde bu tür mekanların “İrlanda yumuşak gücü” olarak adlandırıldığı yönündeki öneriye katılmıyor; bunun yerine böylesi mekânların cömert ve sağlam etkinin dayandığı sığınaklar olduğu vurgulanıyor.

Konukların Defterleri: Bir Mekanın Yaşam Günlüğü

Bu evden geçenlerin anlatıları, konuklar arasında dolaşan defterlere yazılıyor. İnsan etkileşiminin kaydı niteliğindeki bu günlüklerde, ilk kez karşılaştıkları kağıda bir anıyı ve bir düşünceyi notlayanların yüzünde şaşkınlık beliriyor. Bu defterden bazı satırlar öne çıkıyor: Ağustos ayından biri “Kolay yolun öğrenilmesi zor,” derken; Mayıs’tan başkası “Tasmanya kışından güzel bir kaçış” yazıyor. Başka biri ise “Zihnin uçtuğu yere git, Melbourne’un mavi gökyüzleri altında, yerin derinliklerine… Guinness’e bundan daha çok ihtiyacım olmadı,” diye düşünüyor.

Deftere “Adım Alex” ve “Ödevi sevmiyorum” şeklinde notlar düşenler de var. Mektep ödevini sevmeyen kim var ki? Mekânda bu antik ülkenin kırsal kesiminden gelen, dünyanın ikinci kurak kıtasının kuru içlerinden gelen gençler de bulunuyor; bu establishment’in Guinness’ini nemli bir manna gibi özleyip her yudumda daha güzel zamanlara dair anılarını tazeliyorlar.

Birçok inancın ve inanç biçiminin insanlarını barındıran mekan, gürültülü atmosferine rağmen bir sığınak buluyor. Gerçek ev ile önündeki cenaze törenleri arasında işleyen bu “orta nokta” sığınağı, hoş olmayanlara karşı bir hendek niteliği taşıyor. Drunken Poet bugün yirmi yaşına tamamlarken; insanlığın unutulmaya yüz tuttuğu bu dönemde böyle en güzel kurumların başarılı örneklerinden biri olduğu ve bunun da bu kurumların önderlerinden biri tarafından yaratıldığı düşünülüyor.